Marta Zalewska „Proste historie SOLO ACT TOUR”

Trzydzieści lat temu debiutowała jako siedmiolatka u boku Majki Jeżowskiej. Dziś Marta Zalewska staje przed wrocławską publicznością sama – z gitarą i historią, którą po raz pierwszy opowiada wyłącznie własnym głosem. Koncert we Wrocławiu to solowy projekt, który pozwoli na chwilę zatrzymania i wsłuchania się w dobre słowo artystki.

Marta Zalewska to jedna z najbardziej wszechstronnych postaci na polskiej scenie muzycznej. Wokalistka, multiinstrumentalistka, kompozytorka, producentka i aranżerka. Z wykształcenia jest klasyczną skrzypaczką. Jednak zamiast zamknąć się w ramach muzyki poważnej, od lat bezkompromisowo łączy jazz, rock, muzykę teatralną, amerykański folk i słowiańską wrażliwość.

Jej kompozycje wybrzmiewają na deskach najważniejszych polskich teatrów (m.in. Narodowego Starego Teatru w Krakowie czy Teatru Rampa w Warszawie). Jako producentka i aranżerka współtworzyła album „Neonova” Julii Pietruchy, a jej projekt poświęcony zespołowi Dżamble trafił do prestiżowego cyklu „JAZZ.PL” Polskiego Radia. Publiczność w Strefie Kultury miała już okazję poznać jej żywiołową energię podczas występu z synthpopowym duetem let’s end it u boku Marcina Januszkiewicza. Mimo tak bogatego dorobku, Zalewska niezmiennie szuka w muzyce tego, co najbardziej autentyczne.

– W muzyce cenię sobie swobodę i naturalność. Od lat nieustannie inspiruje mnie muzyczny język wolności […] Jednak to głos ludzki uważam za najdoskonalszy instrument. Myślę, że najważniejsze w muzyce są emocje – a śpiew jest najlepszym ich przekaźnikiem – mówiła w wywiadzie dla portalu Muzykoholicy.

Swoją przygodę ze sceną Marta Zalewska rozpoczęła jako siedmiolatka, debiutując wokalnie na płycie Majki Jeżowskiej i występując w warszawskiej Sali Kongresowej. Trzydzieści lat później, bogatsza o setki koncertów i spektakli, wraca do punktu wyjścia – do prostoty piosenki autorskiej.

Nowy album „Proste historie” to jej najbardziej osobiste dzieło. Pomysł na płytę narodził się niezwykle spontanicznie. W rozmowie na antenie Programu 1 Polskiego Radia w audycji „Muzyczna Jedynka” artystka wspominała moment olśnienia po jednym z występów telewizyjnych.

Materiał na płycie czerpie z ducha amerykańskiego folku i country z lat 60. i 70. – epoki, która ukształtowała muzyczną tożsamość artystki. Od surowego, wyrazistego brzmienia gitary w singlu „Ogień”, po wielowarstwowy aranżacyjnie „Popcorn” z użyciem mandoliny, banjo i kontrabasu – każda piosenka stawia na pierwszym miejscu opowieść i tekst. Jak podkreśla sama kompozytorka: Skoro powstał tekst, to trzeba dać szansę odbiorcy, by go zrozumiał (Magazyn Gitarzysta).